Wat 'Koppen' niet vertelde over Eddy Hermy, de kopman van het N-SA. (Namelijk dat zijn roots bij extreemlinks liggen)

Vorige donderdag zond het één-programma 'Koppen' een reportage uit over een (internationale) bijeenkomst in Oostkamp van de rechtsrevolutionaire groepering N-SA (Nieuw-Solidaristisch Alternatief).

Daarbij werd onder meer, weliswaar erg kort en oppervlakkig, ingezoomd op het verleden van kopman Eddy Hermy. Meer bepaald op zijn lidmaatschap van de Vlaamse Miltante Organisatie (VMO), een gewelddadige uiterst-rechtse en zelfs ronduit neonaziorganisatie die in de jaren tachtig ontbonden diende te worden want door de rechtbank als privé-militie bestempeld werd. Eigenlijk was de VMO in essentie een stelletje politieke malloten, om niet te zeggen vereniging van (uiterst-rechts/neonazi) tuig van de Richel.

Ook Hermy zijn talrijke veroordelingen wegens geweld werden in Koppen vermeld.

Hermy is inderdaad niet bepaald een koorknaap. (Dat is in deze context een knoet van een eufemisme).

Zo maakte hij onder meer deel uit van het achtkoppige commando dat op 2 februari 1980 de toenmalige linkse boekhandel 'De rode mol' in Mechelen aanviel. Er vielen daarbij twee gewonden en de materiële schade was aanzienlijk. Voor zijn aandeel in deze gewelddadige raid werd Hermy veroordeeld door de correctionele rechtbank van Mechelen. En dat is slechts een van de vele gewelddadige acties waarbij de man betrokken was en al dan niet voor veroordeeld werd. In bijna alle gevallen waren die gericht tegen linkse/progressieve mensen (doorgaans lid van een of andere dito organisatie).
 
Wat de VRT-journalisten blijkbaar niet wisten - in elk geval niet vermeldden-  is het feit dat Hermy zijn roots bij extreemlinks liggen. Meer bepaald bij de maoïstische organisatie AMADA (Alle Macht Aan De Arbeiders), de voorloper van de huidige PvdA (die naar eigen zeggen echter niet langer extreemlinks is en haar dito verleden/imago probeert van zich af te schudden.

Nochtans is dat uiterstlinkse verleden van Hermy niet echt een geheim. Mits wat zoekwerk via google kan men daar op het internet alvast een en ander over vernemen.

Maar niet alles en zeker niet sommige saillante weetjes over 's mans  vroegere, evenwel kortstondige, linkse politieke leven, viel op het internet te vernemen.

Zo was er, tot vandaag, geen spoor terug te vinden van een artikel dat in 1981 gepubliceerd werd in het toenmalige weekblad 'Rood' en waarin uitgerekend die linkse/maoïstische antecedenten voor het eerst onthuld werden

Dat Rood-artikel zat in mijn archief. Ik heb het gescand en online gebracht. Het was Rood dat in 1981 voor het eerst Hermy zijn vroegere maoïstische sympathieën onthulde.

Nadien duurde het jaren, tot ergens halverwege de jaren negentig, voordat die informatie ook in de mainstraim-media verscheen. Zelfs in het boek 'Extreemrechts en de staat' dat eveneens 1981 verscheen - een soort van radioscopie van extreemrechts in ons land zoals het zich destijds manifesteerde -  werd geen melding over gemaakt over wat voorafging aan Hermy zijn uiterstrechtse opvattingen.

(De kans dat de auteur van het desbetreffende hoofdstuk van het boek, Jan Cappelle, vandaag directeur van de directie private veiligheid van de FOD Binnenlandse Zaken, geen weet had van die inlichting is erg klein. Daarom is het des te verwonderlijk dat hij er geen melding over maakte. Maar misschien deed hij dat wel en werd deze informatie 'weggecensureerd' door de uitgever, de aan de PvdA gelieerde uitgeverij EPO. Men kan zich inbeelden dat die dergelijk 'vervelende' revelatie over Hermy liever niet in het boek gepubliceerd zag.)

Het was met name Douglas De Coninck die medio de jaren negentig in De Morgen het maoïstische verleden van Hermy opnieuw, en dit voor het eerst in een gevestigd medium, oprakelde. Dat De Coninck daar weet van had, heeft vermoedelijk te maken met het feit dat beiden van Oostende afkomstig zijn.

In dat artikel in Rood werd onder meer onthuld dat Hermy als Amada-lid in 1975 ontslagen werd bij Oostend Board. Een onderneming waar hij touwens ABVV-afgevaardigde was. Tevens valt er in te lezen dat hij in het toenmalige Amada-weekblad regelmatig sociaal-geëngageerde gedichten publiceerde die hij ondertekende met 'een arbeider-dichter'.

Later dook Hermy op bij het Vlaams Blok, maar werd uit die partij geroyeerd omwille van zijn zelfs voor deze partij te controversieel ideeëngoed en (bruin) aangebrande reputatie.

Wat zijn huidige politiek-maatschappelijke opvattingen en bij uitbreiding die van de NS-A precies zij, is niet makkelijk te resumeren. Het is een bizarre cocktail van allerlei inzichten en theorietjes die her en der 'geleend' en samengevoegd werden tot een vrij eclectisch geheel.

De ingrediënten er van zijn: virulent maar primair/primitief antikapitalisme, antiglobalisme, revolutionair romantisme, antisemitisme en een forse anti-Israël-houding (al dan niet verhuld door of aangevuld met een laagje misbegrepen antizionisme), solidarisme (of wat men daar over uit de lectuur van de geschriften van Joris Van Serveren heeft onthouden/begrepen)  antiparlementarisme, een eenzijdige interpretatie/lectuur van het communitarisme, populisme en zelfs een bruine variant van het ecologisme.
Klik hier voor de beginselverklaring van de NS-A.

P.S. Klik hier voor het persbericht dat de NS-A verspreidde n.a.v. de koppen-reportage.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Eddy Hermy: niet de enige die van uiterstlinks naar extreemrechts evolueerde

Behalve Hermy zijn er wel meer politieke activisten die van extreemlinks naar extreemrechts zwenkten. Zowel in binnen als buitenland zijn daar voorbeelden van te vinden.

In eigen land maakte onder meer Luk Dieudonné de zelfde opmerkelijke wending mee. Dieudonné, net als Hermy tevens een mededader van en co-veroordeelde voor de aanval op 'De rode mol', was in de jaren zeventig nog actief in kringen van het 'Groot Arbeiders Komitee' (GAK) en van het anarchistisch collectief  'Revolutionaire Raden Socialisten'. Ook dat werd in 1981 in het Rood-artikel voor het eerst onthuld. En staat evenmin in 'Extreem-rechts en de staat'. Dieudonné is, in tegenstelling tot Hermy, altijd lid gebleven van het Vlaams Blok/Belang. Tot op vandaag werkt hij op de ledenadministratie van die partij.

Het meest gekende, en meest recente, buitenlandse voorbeeld van dergelijke opmerkelijke politiek-ideologische omslag is Host Mahler.

In de jaren zeventig was Mahler lid van de Rote Armee Fraktion (RAF).

In 1969 trad hij op als advocaat van Andreas Baader (de RAF bestond toen nog niet en zelfs de Baader-Meinhof-groep was nog niet gevormd). Baader stond terecht wegens brandstichting in een warenhuis in Frankfurt am Main in de nacht van 2 april op 3 april 1968. Hierbij was ook het latere RAF-lid Gudrun Ensslin betrokken.
Voor de extreem-linkerzijde van de toenmalige buitenparlementaire oppositie in Duitsland, fractie die relatief snel naar het terrorisme afgleed was, deze brandstichting een heuse 'revolutionaire daad'.

Later werd Mahler veroordeeld tot tien maanden celstraf vanwege zijn aandeel in de rellen naar aanleiding van de aanslag op de linkse studentenleider Rudi Dutschke in 1968. Na het uitzitten van zijn gevangenisstraf vertrok hij samen met Baader, Ensslin en Ulrike Meinhof naar Jordanië * voor een militaire training en werd hij op die manier actief lid van de RAF.

(Dit alles wordt uitvoerig uit de doeken gedaan in de dit jaar verschenen film 'Het Baader-Mainhof complex', gebaseerd op het gelijknamige boek van de hand Stefan Aust. Aust was in de jaren zestig-zeventig, samen met de toenmalige journaliste en latere terroriste Ulrike Meinhof, journalist bij het linkse weekblad Konkret. Aust zou later voor het gerenomeerde Duitse magazine Der Spiegel werken, waar hij opklom tot hoofdredacteur. Sinds vorig jaar is hij met pensioen.)

Malher werd in 1973 veroordeeld tot 12 jaar gevangenisstraf en later kwamen er daar nog eens 14 bij voor zijn aandeel bij de oprichting van de RAF en wegens betrokkenheid bij een reeks overvallen.

Hij bekeerde zich in de gevangenis in 1974 tot het maoïsme en werd lid van de Marxist-Leninistische/Maoïstische Kommunistische Partei Deutschlands (KPD), de Duitse evenknie van het toenmalige Amada in ons land.  Zijn maoïstische periode was echter van korte duur want drie jaar later keerde hij, nog steeds van uit de gevangenis, de KPD de rug toe.

(De KPD kende eind van de jaren zeventig een ideologische ontreddering, deels als een (laat) gevolg van 'totalitarisme'-kritiek die, onder impuls van de zogenaamde (Franse) 'nieuwe filosofen' (zoals André Glucksmann en Bernard-Henry Levy), sinds enige jaren woedde in progressieve kringen in West-Europa. In de loop 1980 ontbond de KPD zich. In de jaren 1980-1983 kende de nog niet lang opgerichte PvdA - de partij werd opgericht in 1997 - ook een ideologische crisis, net als de meeste revolutionaire/maoïstische bewegingen in West-Eurpa. Tal van leden verlieten bijgevolg de organisatie. In sommige streken tot 25 procent van de militanten blijkens een document uit 1983 van de hand van toenmalig PvdA-voorzitter Ludo Martens - 'De crisis in de revolutionaire beweging in Europa').

In 1980 kwam Mahler vroegtijdig vrij. Vanaf dan evolueerde hij geleidelijk aan naar extreemrechts.

De voormalige extreemlinkse en zelfs terroristische activist werd een virulent negationist (ontkenner van de Jodenvervolging en Holocoust: het uitmoorden van zowat zes miljoen joden door de nazi's - een historisch onweerlegbaar feit) en antisemiet. De constante in zijn ideeëngoed is zijn (primair) anti-Amerikaanisme en dito antikapitalisme.

Eind van de jaren tachtig werd hij lid van de extreemrechtse NationaalDemocratische Partij (NPD), waarvoor hij als advocaat optrad.

Vanaf 1988 was Mahler immers weer werkzaam als advocaat. Gerhard Schröder, zijn vroegere advocaat die ondertussen Bondskanselier geworden was (inmiddels is hij opgevolgd door Angela Merkel), had hem hierbij geholpen. Tegenwoordig is Mahler echter advocaat af, want levenslang geschorst door de Duitse order van advocaten.

Op 25 februari 2009 werd Mahler na een langslepend proces nogmaals veroordeeld. Deze keer tot zes jaar celstraf voor het ontkennen van de Holocaust en wegens aanzetten tot rassen- en Jodenhaat.

Tot slot: Mahler en Eddy Hermy/de NS-A zijn geen onbekenden voor elkaar. Op 11 oktober van vorige jaar was Mahler gastspreker op een congres van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (NS-A). Het thema van de bijeenkomst was: Voor ons volk, tegen het kapitaal.

(Wie denkt dat enkel politieke mafkezen als Mahler te gast zijn op activiteiten van de NS-A, heeft het fout: zaterdag 3 oktober laatstleden nam Vlaams Belang-parlementslid Pieter Huybrechts, een onversneden fascist maar dan in een maatpak, als (enige) gastspreker deel aan een debat georganiseerd door het de N-SA.  Hermy en Huybrechts kennen elkaar van bij de VMO. Net als Hermy is Huybrechts eveneens een gewelddadige uiterstrechtse fanaticus met een strafblad.)

Het fenomeen van ex communisten, die evolueerden naar extreemrechts en naar het fascisme is zo oud als de communistische beweging zelf. Vooral de Franse KP kenden een relatief hoog aantal kaderleden die eindigden in fascistische vaarwaters (onder meer Driot, Célor, Barbé en Bartelémy).

De oud-maoïsten (en bij uitbreiding dito communisten en trotskisten), in binnen en buitenland, wier politieke denkbeelden en carrière zich ontwikkelde richting democratisch rechts zijn echter veel talrijker dan diegenen die in extreemrechtse vaarwaters of erger terecht kwamen. In eigen land zijn er meerdere dergelijke, al dan niet gekende, voorbeelden.

Het meest gekende internationale voorbeeld is ongetwijfeld dat van EU-voorzitter Jose Emanuel Barroso: tijdens de periode van de Anjerrevolutie in Portugal (1994) was de toen achtienjarige Barosso actief bij de Portugese maoïstische organisatie MRPP (Movimento Reorganizativo do Partido do Proletariado). Enkele jaren later sloot Barosso aan bij de centrum-rechtse Partido Social Democrata (die in tegenstelling tot wat haar naam laat vermoeden geen socialistische of zelfs niet eens een sociaal-democratische partij is). Voor hij in 2004 voorzitter werd van de Europese Commissie, was hij in eigen land achtereenvolgens Staatssecretaris voor Buitenlandse Zaken (1987-1992), Minister van Buitenlandse Zaken (1992-1995) en Premier (2002-2004)


* Ook sommige Belgen uit extreemlinkse kringen volgende in die jaren een (quasi) militaire opleiding in guerrilla-technieken in Palestijnse trainingskampen in Libanon (eerder bij het FPLP van Georges Habache of het maoïstisch-geïnsireerde FDLP van Nayef Hawatmeh dan bij Fatah van Arrafat).

De mystificatie van het Palestijnse verzet in combinatie met de rabiate, ongenuanceerde anti-Israël en antizionistische standpunten (die soms op het randje zijn van het antisemitisme), aangevuld met een portie tiermondistisch revolutionair romantisme met inbegrip van een zeker fascinatie voor 'revolutionair geweld', door een bepaalde linkerzijde in ons land vindt wellicht daar zijn oorsprong.

18/10/2009 door Marc Ernst

Weblog van Marc Ernst

 
'Zonder dwarsliggers kunnen de treinen niet rijden' (Johan Anthierens)

'Uit het botsen der gedachten ontstaat het licht' (John Stuart Mill)

'Je mag je niet laten doen door het crapuul' (Wannes Van de Velde)

op marcernst.com
www (via google)

Blogroll

Onderstaande, Belgische, (alfabetisch gerangschikte) blogs behoren tot mijn ‘favorieten’. Want ze steken met kop en schouder uit boven de middelmaat in het genre. Wie denkt dat zijn/haar blog eveneens in kwalitatief opzicht bovenmodaal is, en dus aanspraak kan maken op een vermelding, mag me dat laten weten.