Chris Van Camp: "Allergisch aan ijdel gebruiken van diagnosen uit de psychiatrie "

Met verbazing heb ik de raaskallende tirade van A.D. aan het adres van Marc Ernst gelezen. Ik had al geen hoge pet op van mensen die er prat op gaan zogenaamde successen behaald te hebben met zakelijke luchtbellen zonder inhoud. Al zet je duizend vallen op voor investeerders en gebruikers... wat is de verdienste? Wat kan zo'n man? En dan heb ik het over 'kunnen' in de zin van: diepgang, inzicht, het leveren van een geinspireerd idee, het nastreven van een nobel doel of het aan de dag leggen van enige zelfkennis en relativeringsvermogen. Ik heb daar gewoon geen geduld mee. Als ze dan ook nog anderen die hen bekritiseren afmeten aan hun maatstaven voor succes, voel ik ontgoocheling bij zoveel domheid. 'Dat' kent zijn klassiekers niet, alsof die met een niet-afbetaalde Porsche door de eeuwen sjeesden.
 
Waar ik helemaal allergisch aan ben is het ijdel gebruiken van diagnosen uit de psychiatrie om iemand te brandmerken. Het suggereren dat Marc Ernst een 'gevaarlijke' borderliner zou zijn, wars van enige expetise op dit terrein, is ontoelaatbaar. Allereerst is het een belediging voor mensen die binnen dit spectrum vallen. Anderzijds is het qua argument onbruikbaar. Ik heb het fenomeen grondig bestudeerd, er een voorstelling over gemaakt die zowel bij een theaterpubliek als in de psychiatrie goed onthaald werd. Borderline is op zich al een aanfluiting van een diagnose omdat het al te vaak als vergaarbak van bodemlozen wordt gebruikt. Hoe dan ook, ik heb veel onherstelbaar leed op mijn vorserspad ontmoet. Wanneer elke nitwit met Tourette (een diagnose voor een diagnose) ook nog kwistig ad random het label begint te plakken, is het hek van de dam.
 
Ik ken Marc al even, van in 1980 aan de VUB om precies te zijn. Ik weet ongeveer wat hij is en niet is. Hij is een van de weinige mensen die gaandeweg een drive hield en begeesterd blijft. Dat op zich is in een tijd van midlivers en burnouters al verdacht natuurlijk. Ik zag Marc met zijn kinderen, ik zag Marc tussen de mensen. Ik volg zijn schrijfsels (hoewel ik vaak denk Marc leave it, je bent veel te intelligent voor de duffe poel waar je in rondzwemt). Ik loop hem wel es tegen het lijf op voorstellingen en in musea. Waar die succesvolle marketeers van deze wereld alleen maar verschijnen als ze door sponsors gelokt worden om in een met vlaggen behangen achterafzaal de receptie te bevolken. Marc is geen borderliner. Maar de kans is groot dat hij zijn wijsheid verliest, als hij nog lang blootgesteld wordt aan deze idiotie. Man, man, man.   

Chris Van Camp (o.m. columnist bij Knack en auteur van het toneelstuk bvba 'Borderline')

4/3/2010 - reactie op weblog van Marc Ernst

Weblog van Marc Ernst

 
'Zonder dwarsliggers kunnen de treinen niet rijden' (Johan Anthierens)

'Uit het botsen der gedachten ontstaat het licht' (John Stuart Mill)

'Je mag je niet laten doen door het crapuul' (Wannes Van de Velde)

op marcernst.com
www (via google)

Blogroll

Onderstaande, Belgische, (alfabetisch gerangschikte) blogs behoren tot mijn ‘favorieten’. Want ze steken met kop en schouder uit boven de middelmaat in het genre. Wie denkt dat zijn/haar blog eveneens in kwalitatief opzicht bovenmodaal is, en dus aanspraak kan maken op een vermelding, mag me dat laten weten.