Gedachten en vragen bij de zelfdoding van Y.

Johan Sanctorum, een moeilijk te plaatsen publicist met een hoog querulant-gehalte die ik desondanks (doorgaans) weet te appreciëren al ben ik het zelden (helemaal) met hem eens, schreef op zijn Facebook-pagina het volgende n.a.v. het overlijden van Yasmine.

“De boekskens-stijl waarmee het VRT-journaal gisteren de zelfmoord van Hilde Rens, alias Yasmine, tot wereldnieuws verhief, is volstrekt obsceen en ontneemt het drama elke intimiteit.

Er zijn duizenden naamlozen die elke dag vechten om mentaal niet te verzuipen. En als het toch zover komt, dan is dat geen nieuws maar een fait-divers in een ‘samenleving’ die ons een moordend levensritme oplegt. Het door de media opgefokte celebrity-sentiment smoort elke kritische analyse en belet ons, het proces van die samenleving te maken.

En voor de rest is Yasmine géén voorbeeld. Een dochter van twee achterlaten uit liefdesverdriet, hoe doe je het,- tenzij je vastgelopen bent in eigen zelfmedelijden en artistiek Narcisme?”

-----------------------------------------------------------------------------------------

Ik heb niet alle artikels gelezen noch alle uitzendingen beluisterd/bekeken n.a.v. het overlijden van Yasmine, maar tot hiertoe is Sanctorum, voor zover mij bekend, de enige die bij dit ‘heengaan’ min of meer de zelfde bedenking maakt als ik.

Die luidt: wat maakt dat iemand met kinderen (die er om geeft, er van houdt – ik veronderstel dat dit het geval was voor Yasmine) toch zelfmoord pleegt ? Spontaan heb ik het daar ook moeilijk mee. Onder meer omdat ik het niet begrijp (niet eens kan ‘plaatsen’).

Maar ik knoop daar niet de zelfde bijgedachte, eigenlijk afkeuring, aan vast als Sanctorum. Bij het gebeuren heb ik trouwens geen enkele specifieke gedachte tout court.

Stel me wel een hoop bijkomende vragen. Zoals: Hoe diep moet Yasmine, en bij uitbreiding iedereen in een vergelijkbare situatie die er ook een eind aan maakte, gezeten hebben ? Wat is er precies voorafgegaan aan haar beslissing ? Wat ging er in haar hoofd om voordat ze genomen werd. Ben ik wel zeker dat ik, vader van drie kids (waar ik zielsveel van houdt), nooit die zelfde stap zal zetten ? Kan ik me echt geen situatie inbeelden dat wel te zullen doen of minstens te overwegen ?
26/6/2009 door Marc Ernst

Weblog van Marc Ernst

 
'Zonder dwarsliggers kunnen de treinen niet rijden' (Johan Anthierens)

'Uit het botsen der gedachten ontstaat het licht' (John Stuart Mill)

'Je mag je niet laten doen door het crapuul' (Wannes Van de Velde)

op marcernst.com
www (via google)

Blogroll

Onderstaande, Belgische, (alfabetisch gerangschikte) blogs behoren tot mijn ‘favorieten’. Want ze steken met kop en schouder uit boven de middelmaat in het genre. Wie denkt dat zijn/haar blog eveneens in kwalitatief opzicht bovenmodaal is, en dus aanspraak kan maken op een vermelding, mag me dat laten weten.