Hey boy(s), hey girl(s). Here we go !

De aftrap van deze 'strikt persoonlijke' blog - de aller individueelste  expressie van mijn allerindividueelste emoties en opinies (om Willem Kloos, de Nederlandse dichter en het exponent van de zogenaamde 'tachtigers' te parafraseren) - is sterk muzikaal getint. Want muziek is, zo zal blijken uit wat hier onder volgt (en ook uit volgende blogs), belangrijk voor me. Een passie als het ware, al speel ik geen instrument en lees ik geen noten. Niets zo triestig en uitgeblust als een mens zonder passie(s). Ook zonder ambities en dromen trouwens.

Terwijl u verder leest wat volgt, klinkt, idealiter, 'Hey boy, hey girl' van de Engelse underground-dance groep The Chemical Brothers (die trouwens aanvankelijk Dust Brothers heette) uit de luidsprekers van uw PC/Apple. Klik hier daarvoor. Of hier, voor een live-uitvoering van het nummer. Neem na de lectuur van deze blog ook een kijkje naar de erg ongewone maar vooral zeer mooie video-clip op YouTube van het nummer. De clip is atypisch want niet bevolkt met schaars geklede en met hun ass shakende blonde/witte of zwarte bimbo's.

De titel boven deze blog 'hallo jongens en meisjes' (maar dan in het Engels) is niet enkel een vette knipoog naar de song van de 'chemische broertjes', (niet verwant met Chemical Ali), maar is hier ook perfect op zijn plaats. U, lezer, bent immers van het ene dan wel het andere geslacht. Behalve de androgyne exemplaren onder u natuurlijk. En de transgenders. Maar die zijn hier uiteraard ook welkom. Ik ben immers niet voor niets een fan van David Bowie in zijn vroege en dus seksueel-ambivalente periode. En vandaag van Antony (and the Johnsons). Bovendien stel ik me met deze eerste bijdrage aan u voor, beste lezer. En groet ik u. De link naar het gedicht Marc groet de dingen van Paul van Ostaijen is dus snel gelegd. Althans voor een associatief brein zoals het mijne. Mooi meegenomen is dat mijn voornaam Marc is (zo'n typische banale, inspiratieloze, jaren zestig-voornaam). Uw dienaar groet zijn lezer(s) dus. Geeft toe: als kop boven deze blog zou 'Lectori salutem' (doorgaans afgekort als L.S) stukken minder aantrekkelijke geweest zijn, minder aangezet hebben tot lezen dan wat er nu staat. Het zou ook ronduit bekakt geweest zijn want u doen geloven dat ik Latijn studeerde (weet u veel dat ik in werkelijkheid al na drie weken mijn overstap naar de 'moderne' maakte.)

De verwijzing/link naar het nummer van The Chemical Brothers is alles behalve toevallig. Ik vind de band in het algemeen en het vernoemde nummer in het bijzonder namelijk ook 'keigoed' (om dat afschuwelijke, hippe, juveniele slang-woordje maar eens van stal te halen). The Chemical Brothers behoren tot het selecte clubje van groepen/muzikanten, ongeacht hun genre, waarvan er meer dan twee CD's zitten in mijn niet onaardige maar alles behalve indrukwekkende collectie (ze telt momenteel zowat 450 stuks, waarvan 16 van Sonic Youth, mijn lievelingsband, plus drie solo CD's van de Sonic Youth-leden Kim Gorden en Thurston Moore). Meer dan twee CD's van een groep/muzikant bezitten is een goede graatmeter voor mijn waardering voor de muzikant/groep in kwestie.

Voor de nieuwsgierigen onder u: ik ben de gelukkige bezitter van vier Chemical Brothers CD's, waaronder hun debuut CD 'Exit planet dust'. Het zal u misschien verbazen, maar na Sonic Youth, ziet de top-vijf in mijn CD-rek er als volgt uit (op basis van het aantal muziekschijfjes die ik van een groep/muzikant bezit): The Velvet Underground (8, waarvan 3 in één box met enkel bootlegs) plùs nog eens acht van de voormalige Velvet Underground-lid Lou Reed, waaronder één samen met eveneens ex Velvet-compaan John Cale, en twee van de enige vrouw die - kortstondig, tot ze er door Reed werd uitgebonjourd - deel uitmaakte van de band: zangers en ex fotomodel Nico), Björk (7), Elvis Costello (5), Bob Dylan (5). Op nummer zes komt dan something completely different: Serge Gainsbourg (4, plus één 'tribute to'-CD van diverse artiesten).

Tussen haakjes (al was het voorgaande ook al één grote parenthesis. Ik weet het: ik schrijf en denk te veel in tussenzinnen) : ik speel met de gedachte om mijn CD-verzameling (maar eveneens mijn bibliotheek) hier ooit te inventariseren/publiek te maken. Niet bij wijze van cultureel exhibitionisme, maar omdat het mogelijks een manier is om in contact te komen en discussie te treden met gelijkgestemden. Of om van gedachten te wisselen met wie er andere smaken en voorkeuren op nahoudt.

Tijdens het lezen van dit stukje (maar ook los hier van) mag u echter ook gerust  'Killing in the name of'' van Rage Against the Machine beluisteren. Het kan u misschien wat puberaal lijken, maar de zinsnede 'fuck you, I won't do what you tell me' uit die song spreekt me sterk aan. Niet dat het mijn leitmotiv is, maar een gezonde portie rebelie is me niet vreemd. Nooit geweest trouwens, niet tijdens de humaniora en evenmin in het leger (Ik behoor nog tot de generatie die naar het leger moest). Aan de unief was ik dan weer alles behalve een activist of contestand. Geen tijd voor (was werkstudent) en geen zin wegens de in die tijd (1980-1984) archaïsche en steriele studentenbeweging die gedomineerd werd door weinig begeesterende gauchistische elementen (veelal van van trotskistische en maoïstische strekking) waarvan de 'bekeringsijver', het sectarisme en het dogatisme niet moesten onder doen voor die van de Getuigen van Jehova.

Die balorig- en dwarsheid heid kostte me op school strafstudies en uitsluitingen en in het leger kamerarrest en een negatief veiligheidsdossier wegens 'subversieve activiteiten'. Dat laatste bestond er uit, godbetert, op te komen, via de (toenmalige) Soldatenvakbond, voor elementaire democratische rechten (en fatsoelijk eten!) in de kazerne van Heverlee. 'Vive ma liberté' van Arno is ook een lied dat me na aan het hart ligt. Wegens zijn vorm én inhoud. Ik heb trouwens een dikke boon voor Arno. Eigenlijk was ik graag een kruising geweest tussen hem en de jonge Hugo Claus. En heus niet enkel omdat beiden veel succes hadden bij 'de madammen'. Beider artistieke creativiteit, ja zelfs virtuositeit (bij Arno, muzikale; bij Claus, literaire), gekoppeld aan hun 'Sturm und Drang'- maar ook Einzelgänger-gehalte spreken me sterk aan.

Het informeren en in gesprek treden over wat me bezig houdt en boeit ('passioneert' is een betere term): dat is het doel en opzet van deze weblog. U zal het me hopelijk niet kwalijk nemen indien dat informeren soms overhelt naar etaleren en zelfs koketteren. Passies zijn nu eenmaal tomeloos en weinig rationeel.

Op deze plek kunnen en zullen tal van onderwerpen de revu passeren. U kan het bij wijze van spreken zo gek niet bedenken of ik zal er over schrijven. Behalve over management in het algemeen en personeelsmanagement (HRM) in het bijzonder, want die thema's reserveer ik voor mijn stekje op de groepsblog HRMblogs.com. Die veelzijdigheid qua onderwerpen heeft alles te maken met het feit dat ik eclectisch ben inzake interesses: muziek, toneel, beeldende kunsten, literatuur, film, wetenschap, sociologie, filosofie, geschiedenis, media en (onderzoeks)journalistiek, (sommige) poëzie, politiek, maatschappelijke ontwikkelingen, religies en (de zoektocht naar) spiritualiteit, koken en tafelen (en boeken er over), internet, marketing. Behalve in sport ben ik in zowat alles geïnteresseerd. Met uitzondering van een wekelijkse zwembeurt, wat recreatief fietsen en af en toe skiën (al stond ik de laatste twee jaar niet meer op de latten, knieproblemen na een val tijdens mijn laatste skivakantie zijn daar debet aan) is sport niet aan mij besteed. Maar ik ben wel een functioneel fietser. In Gent, waar ik woon, verplaats ik me meestal en het liefst met de fiets.

Deze blog zal weinig conventioneel zijn, nogal wat afwijken van het traditionele en obligate 'format' binnen het genre. Dat doet deze eerste bijdrage trouwens ook al, niet in het minst inzake lengte. Ik ben namelijk nogal eigengereid. En heb het niet zo voor de heersende oppervlakkkigheid, 'opleuking' en 'verkleutering' op het vlak van informatieverstrekking en opiniëring. Dat wordt even wennen dus.

Dat ik bovendien nogal rechttoe rechtaan ben, geen blad voor de mond neem en het hart op de tong heb, zal u er moeten bij nemen. Vrijpostigheid en vrijmoedigheid zijn immers belangrijke karaktertrekken van me. Ze zijn zowat mijn handelsmerk (geworden). Volgens sommigen ben ik ook een moeilijk mens. Boze tongen gewagen ronduit van een slecht karakter. Zij die me beter kennen, houden het op een 'sterk karakter'. Toegegeven: ik weet wat ik wil en ben moeilijk of niet bereid tot compromissen over zaken die voor mij belangrijk of wezenlijk zijn. Bovendien heb ik een aangeboren hekel aan en weerstand tegen onrecht, hypocrisie, dikdoenerij, machtmisbruik, manipulatie, discriminatie en nog tal van andere onhebbelijkheden. Meer zelfs: ik kom er tegen in opstand. 'L' homme revolté', waar de filosoof Albert Camus het over heeft, c'est moi. By the way: in de discussie tussen Sartre en Camus, dragen de stellingen van Camus mijn voorkeur. 

Maar denk nu niet dat ik een naïeve hemelbestormer, Don Quichot of, erger, revolutionair ben. Ben eerder een aanhanger van de opvatting dat de mens en maatschappij slechts in beperkte mate maakbaar is (en vind dat OK zo). Vind dat niet gewacht moet worden op de grote 'Kladderadatsch' (die er immers nooit zal komen en die ik trouwens als onwenselijk beschouw) om onvolkomenheden aan te pakken, om beperkte maar haalbare verbeteringen aan te brengen aan 'het systeem' en haar onderdelen. Ik ben dus een reformist. Maar dan één met principes en idealen. Leg me niet zo maar met het bestaande neer, ben een adept van de realistische utopie (een concept van de Duitse filosoof Ernst Bloch). Van de zuivere utopische opvattingen (van zuiverheid in de leer in het algemeen) en compromisloosheid huiver ik. Dat leidt steevast tot totalitarisme. Van links én rechts. Tot rode en bruine dictaturen.

De uitspraak (van Paul-Henri Spaak, een oud Belgisch minister van buitenlandse zaken) dat 'Si tous les dégoûtés s'en vont, il n'y a que les dégoûtants qui restent', is me lief.  Kan me ook vinden in het beeld van voormalig onderzoeksjournalist Walter De Bock (De Morgen) van de journalist als snoeier van het kreupelhout van de samenleving. Al ben ik geen journalist meer - eigenlijk ben ik dat ooit geweest, had wel het privilege van hoofdredacteur te zijn van twee vakpublicaties over personeelsmanagement. Vandaag ben ik eerder publicist (en uitgever/e-publisher, al spreek ik liever van knowledge provider, en community builder) - enige typische journalistieke eigenschappen zijn me niet vreemd. Zoals: schrijven uit verontwaardiging, alsmede leergierig, nieuwsgierig en kritisch zijn. En weinig/geen respect hebben voor 'de macht(igen)'. Le devoir d'irrespect, noemde Claude Julien (oud-directeur van Le Monde diplomatique) dat. Een noodzakelijk maar alsmaar zeldzamer wordend kenmerk van de betere scribent.

Dieu ni maître en zijn Nederlandstalige evenknie 'knecht noch meester' zijn, in mijn ogen, weliswaar ietwat belegen maar nog steeds nobele leuzen en dito gedachten. Knecht noch meester was ook het levensmotto en is de titel van een boek van wijlen Johan Anthierens, het 'enfant terrible' van de Vlaamse journalistiek. Johan Anthierens heeft me altijd geïnspireerd. Al ben ik geen kritiekloze grouppie van de man, die waren doorgaans van vrouwelijk kunnen. Ik heb het privilege gehad hem kortstondig en vrij oppervlakkig gekend te hebben (in te tijd dat ik als occasioneel redactioneel maar vooral commercieel 'hulpje' meewerkte aan zijn toenmalige satirische weekblad De Zwijger).

Gezien het bovenstaande zal het u wellicht niet verbazen hier op geregelde tijdstippen behoorlijk dwarse gedachten en dissonante meningen te lezen zullen krijgen. U moet het uiteraard niet altijd en over alles met me eens zijn, mag me gerust van repliek dienen en met me discussie treden.  Indien conform aan een aantal criteria (zie 'Contact & reacties', in de horizontale navigatiebalk) zullen die trouwens steevast en probleemloos gepubliceerd worden. 'Uit het botsen der gedachten onstaat het licht', staat hier immers ergens bovenaan deze blogsite. Wat u van mij niet mag verwachten is u proberen kost wat kost te behagen, naar de mond te praten. Ik ben niet op de wereld gezet om iedereen te plezieren en te pleasen. Heb daar trouwens geen zin in noch talent voor.

Op deze blog hanteer ik de zelfde stelregel als Bruno Segers op de zijne: alles wat in het normale sociale verkeer gezegd kan worden tussen openhartige maar hoffelijke en welopgevoede mensen, kan ook in een blog geschreven worden. Maar toen Segers dat stelde, was hij nog geen topman van een beursgenoteerd bedrijf (in casu van Real, voorheen Real Software geheten). Op dat moment was hij zelfstandig consultant (in afwachting van een 'nieuwe uitdaging' zoals dat clichématig heet). Of Segers vandaag in zijn blog nog steeds onbevangen schrijft wat hij denk, weet ik niet. Hij alleen weet dat. Maar ik zal dat hier in elk geval doen. Ik wil en kan trouwens niet anders, wil en kan geen onderscheid maken tussen Marc Ernst als privé-persoon en de zaakvoerder van een bedrijf(je). Ben één en ondeelbaar, uit één stuk. Heb geen last van een gespleten persoonlijkheid. Maar het spreekt voor zich dat wat ik hier en elders als (vrij) burger stel, niet op het conto van de onderneming die ik leidt kan en mag geschreven worden. Het zou er zelfs niet eens mogen op afkleuren, maar dat is wellicht te veel gevraagd. Zeker voor de eng-, krom- en soms ronduit domdenkende medeburgers.

In het dagelijkse leven, ook mijn zakelijke, ben ik doorgaans een aimabel mens (althans probeer dat te zijn, maar soms wat van mijn Stoïcijnse zelfbeheersing verlies). Dat zal ik ook hier zijn, proberen te zijn. Maar beminnelijkheid is geen synoniem voor kleur- en smaakloosheid. Of dubbel- en lafhartigheid. Tot spijt van wie het benijdt. Take it or leave it.

'Tegen beter weten in' prijkt er als titel/naam boven deze blogsite. Een heus manifest, zowaar een programma. 'Eitjes pellen' leek me als titel/naam ook erg geschikt. Omwille van zijn gelaagdheid en omdat hij associeert en connoteert met een moment (het ontbijt) en handeling (de krant lezen, in mijn geval kranten: De Standaard, De Morgen en De Tijd) die me erg dierbaar zijn. De eerlijkheid gebiedt me echter te bekennen dat de hoger vernoemde (en door mij, om stillistische en inhoudelijke redenen, erg gewaardeerde) Johan Anthierens in de periode 1984-1986 een column onder die naam voerde in het reclamevakblad Pub - mijn toenmalige werkgever. Die schnabbel van de jongste der roemruchte Anthierens-brothers  - Johan had twee broers die eveneens in de journalistiek werkwzaam waren: Jef (inmiddels overleden) en Karel) - is trouwens over het hoofd gezien in de twee bloemlezingen met teksten van Johan die Brigitte Raskin enkele jaren geleden samenstelde (in samenwerking met Karel Anthierens).

P.S. U gelooft het wellicht niet, maar na het schrijven van deze blogpost ontdekkte ik dat 'Tegen beter weten in' ook de naam is van de wekelijkse (op woensdag verschijnende) column van Geert Stadeus in De Standaard. Stadeus is hoofdredacteur van van het  befaamde Snoecks jaarboek. Dat is die turf van een jaarboek met steevast een mooie meid in badpak of anderszins licht gekleed op de cover maar met veel goed geschreven en interessante artikels binnenin (een beetje zoals het Playboy-magazine dus). Geert, die een begenadigd stillist is (en veel beter schrijft dan ondergetekende), houdt er ook een blog op na. 'Tegen beter weten is' is ook de naam van een show van de Nederlandse, felgebekte, cabaretier Theo Maassen. Die heb ik via mijn zoon leren kennen (die hem dan weer op YouTube had ontdekt want zo gaat dat tegenwoordig). En toegegeven: ik lust er wel pas van. Lekker zogenaamd politiek incorrect. Al hou ik niet van die term, want meestal is dat slechts een synoniem voor dom-rechts. Wat in mijn opvatting geen pleonasme is want er bestaan wel degelijk intelligente en rechtse mensen - al deel ik hun mening zelden of nooit en hoe dan ook nooit helemaal.

6/10/2007 door Marc Ernst

Weblog van Marc Ernst

 
'Zonder dwarsliggers kunnen de treinen niet rijden' (Johan Anthierens)

'Uit het botsen der gedachten ontstaat het licht' (John Stuart Mill)

'Je mag je niet laten doen door het crapuul' (Wannes Van de Velde)

op marcernst.com
www (via google)

Blogroll

Onderstaande, Belgische, (alfabetisch gerangschikte) blogs behoren tot mijn ‘favorieten’. Want ze steken met kop en schouder uit boven de middelmaat in het genre. Wie denkt dat zijn/haar blog eveneens in kwalitatief opzicht bovenmodaal is, en dus aanspraak kan maken op een vermelding, mag me dat laten weten.